back back back back

Αστείες Σιγουριές

Με λένε «κάπως» αλλά δεν έχει σημασία ίσως το πως. Όχι ότι φοβάμαι ένα ακόμα outing στη ζωή μου, απλά σκέφτομαι αν έχει τελικά σημασία. Έτσι και αλλιώς το υπο-κείμενο εγγράφεται για την/τον καθεμία/καθένα με διαφορετικό τρόπο και έτσι απο-αντι-κειμενοποιείται. Και ναι είμαι πλέον 39 χρονών. Και μάλλον πρέπει να έχω μεγαλώσει ή όπως κάποιοι θα λέγανε, είμαι «ώριμος» δηλαδή ένας άντρας που πρέπει να ξέρει να αντιμετωπίσει το καθετί.
Η ιστορία δεν είναι μεγάλη. Είναι βέβαια η δική μου παρούσα μνήμη και σε καμία περίπτωση δεν σχετίζεται, δεν πρέπει, δεν είναι ανάγκη, δεν χρειάζεται, να σχετιστεί με άλλες ιστορίες. Αν και πολύ πιθανόν να είναι μια από τις περίεργα κοινές μνήμες μας.
Τρεις (ή ήσαν τέσσερις) μέρες μετά την πρώτη του χρόνου 2007, και είμαι στου Συγγρού μαζί με άντρες και γυναίκες, πρεζάκια και πουτάνες, άσχετους και μη και βέβαια, αδερφές και μη, γέρους και νέους και τόσες πολλές «μη» κατηγορίες... Όλοι περιμένουμε μια απάντηση, κάποια απάντηση από τη νοσοκόμα. Μπορεί να αφορά το καθετί, όλα ή και τίποτα. Μια απάντηση σε μια ερώτηση που κυλάει στο αίμα του καθένα μας.
Αυτή κοιτά το περίεργα ανοιχτό της βιβλίο - κατάσταση σωμάτων ή όπως λέγεται στην επίσημη γλώσσα «ασθενών», και ψάχνει ονόματα, κοιτάζει κωδικούς που κανείς δεν κατανοεί και κάτι «κάνει» ανάμεσα σε ονόματα, κωδικούς και τηλεφωνήματα. Κοιτάζει εμένα επιτέλους, και... αργεί περίεργα να πει... κάτι. Και κάτι κοιτάζει στα χαρτιά της και με ξανακοιτάζει περίεργα, ομολογώ. Δεν είμαι χαζός ή ξέρω καλά τι γίνεται...HOLA! είμαι και εγώ από «αυτούς» πλέον. Και περιμένω... κύριε Χ περάστε σας παρακαλούμε... και περιμένετε λίγο...
Ώπα... κάτι γίνεται. Εγώ το ξέρω - αλλά αυτό είναι δικό μου - αλλά οι άλλοι; Εκείνη τη στιγμή δεν το σκέφτομαι. Απλά... άντε να μου το πούνε.
- Να σας ρωτήσω...
- Ναι σας ακούω...
- Είχατε κάποια επαφή για την οποία φοβάστε;
- Ναι ίσως...
- Έχετε πολλές «σχέσεις»;
- Τι να πω, ναι, μάλλον...
- Θα λέγατε ότι οι σχέσεις σας ήταν ομοφυλοφιλικές, straight;
- Απολύτως ομοφυλόφιλες.
- Χρησιμοποιούσατε πάντα προφυλάξεις;
- Τι να σας πω, σχεδόν πάντα. Τέλος πάντων, να σας πω, κατάλαβα τι θέλετε να μου πείτε. Ποια είναι τα επόμενα βήματα; Μπορώ να έχω τον Ζ γιατρό; (Είμαι ακόμα και τυπικά προετοιμασμένος).
Βγαίνω και ξέρω τι «είμαι», γιατί ναι, είναι μια νέα διάσταση του «είμαι» μου, μια διάσταση που εγώ όμως την έχω καθορίσει με χειρουργική ακρίβεια...
Όλα τα ήξερα και όλα τα έκανα με γνώση πιο βαθιά από ότι ακόμα όταν σκεφτόμουν αν είμαι αδερφή ή όχι. Ήταν εν γνώση μου όταν πήρα τον πούτσο εκείνο σε επίσης εκείνο το μπαρ, και τον άφησα να με γαμήσει - είχε μεγάλη πούτσα - και έχυσε μέσα μου και έλεγα ότι ήθελα και άλλο και άλλο, και ήμουν η απόλυτη πουτάνα που τα ήθελε «όλα» μέσα της. Σε ένα σκοτεινό μπαρ, γοητεία απόλυτη, αυτό είναι, και μαζί το ανομολόγητο... εκείνο που κάποια στιγμή δεν ήθελα και εγώ να δω και να πω... την ομιλία με το «άλλο». Αυτό κάνανε ίσως πολλοί άλλοι και άλλες, και δεν ήταν θύματα, μόνο κοινωνοί μιας «σχέσης». Και πολλοί θα πούνε ότι εδώ είναι η ασθένεια και το ανομολόγητο άλγος. Και ναι τελικά εδώ είναι και η ασθένεια και το άλγος μόνο που εδώ είναι και οι διαστάσεις που συνήθως δεν μπορούμε να δούμε, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσουμε. Θυσία στον δήθεν εαυτό μας, μη ύπαρξη, μη - εγώ, παράδοση και παραδοχή, και τελικά ο θάνατος.
Χρονική παρεμβολή:
Κάποιες εβδομάδες μετά, ένα παιδί στο Sodade μου λέει
- Είσαι επιδοματίας;
Για κάποια στιγμή μένω άφωνος, και μετά του λέω :
- Εσύ τι λες;
- Νομίζω πως ναι.
- Γιατί;
- Γιατί δε σε νοιάζει το αύριο, και αυτό φαίνεται.
Έχει δίκιο και άδικο. Με μια περίεργη έννοια δε με νοιάζει το αύριο αλλά την ίδια στιγμή αγαπάω τη ζωή όσο δεν γίνεται.
Ο χρόνος πάλι πίσω...
Κάποιες μέρες μετά τη (μη)ανακοίνωση, βρίσκομαι μπροστά σ' ένα καλά στημένο «θέατρο» που ακολουθεί... Το κείμενο, αν και όχι δικό μου, είναι φτιαγμένο για τον όποιο «εμένα», με σαφή δομή, αρχή, μέση και τέλος. Την ίδια στιγμή «ανοιχτό» έτσι ώστε να μπερδεύει για το αν είναι δράμα, κωμωδία, τραγωδία ή ότι άλλο. Ποιος είναι ο ρόλος μου; Μάλλον όχι ο πρωταγωνιστικός πάντως.
Επί-τέλους, λοιπόν η σημαντική παράσταση - συνάντηση με τη γιατρό που θα καθορίσει το εν-ζωή μέλλον μου... Η γιατρός θα μου δώσει τη λύση για ένα κάποιο αύριο. Με το Λόγο της αλλά κυρίως - αύριο ή μεθαύριο - με τα χάπια της. Θα μου δώσει ένα ρυθμό, κάτι σαν αναγκαίο χτύπο καρδιάς, που θα ακολουθήσω κατά γράμμα για να επι-βιώσω. Θα καταλύσει το τι είμαι; Ίσως και ναι, όταν τα CD4 μου είναι πλέον πολύ χαμηλά.
Πάλι όμως τότε θα σκέφτομαι «αυτό» που με κάνει να μην λέω:
- Όχι δεν έφταιγα εγώ.
- Όλα είναι φτιαχτά.
- Με ανάγκασαν.
- Με βίασαν.
- Είχα πιει.
- Είχα πάρει ναρκωτικά.
- Είχα - ήμουν...
Αντίθετα θέλω να λέω πως ναι...
Είμαι... και ήμουν... όμως κάθε στιγμή.
What keeps man-kind alive?
Και μετά είδα πρόσωπο με πρόσωπο τη γιατρό.
Και με είχε 45 λεπτά της ώρας επειδή... αυτή είναι η διαδικασία.
Και μιλήσαμε...
Και δεν έκλαψα...
Και γελάσαμε...
Για το αύριο...
Όταν θα έχουν δύναμη...
Τα άγνωστα χάπια...
(Αχ, είναι και μεγάλα τα γαμημένα)
Η γλώσσα της γιατρού.
Τόσο σημαντική στην αδυναμία.
Όπως και στον ερωτευμένο.
Εκείνη του ποιητή!
Υπνωτική σαγήνη.
Γλώσσα.
«Λέξεις».
Προσπάθεια να μιλήσουνε.
Για το Άρρητο.
Μόνο που αυτό δεν «λέγεται».
Ζει όμως μέσα μου.
Είναι αυτό που μετα-μορφώνει τους λεμφαδένες.
Είναι αυτό που θα με γεμίσει με κηλίδες.
Κοιτώντας γύρω μου βλέπω πολλούς «υγιείς».
Με ένα περίεργο τρόπο όμως νοιώθω πως όλοι είναι μέτοχοι του δικού τους «επιδόματος», και συχνά οι κηλίδες, τα εξανθήματα είναι σημάδια ενός παρόντος τέλους πάνω σε πολλούς...
Είμαστε τόσοι πολλοί οι «ασθενείς»;
Αν ναι...
Ποια είναι τελικά η «ασθένεια»;
Ποια είναι η «λέξη» - ιός μέσα μας;
Και μήπως η ίδια η «λέξη», αν ανα-γραφεί είναι και η ίδια η ζωή;
Ένα ξέρω πάντως. Το κοκτέιλ από χάπια που θα πάρω σε κάποιο χρόνο, ένα θα κάνει...
Πολλά άλλα θα τα αφήσει έξω.
Και με ένα περίεργο τρόπο, χαίρομαι που θα έχω πάντα ένα δικό μου «ιο», μια δική μου άρρητη «λέξη» που τελικά θα είναι και ο οδηγός μου αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, στη δική μου (μη)ουσία.
...Παρόλα αυτά... ο Κόσμος έχει πολλές ανακλάσεις και χρώματα και είναι γαμημένα υπέροχο να νοιώθω το σώμα μου, το καβλί μέσα μου, το άγγιγμα, την ματιά του άλλου, να σε γλείφω όπου θες, να είμαστε αγκαλιά, να περπατάω, να ακούω τους ήχους που γουστάρω, να πίνω, να κάνω καταχρήσεις, να έχω το χέρι σου μέσα μου, να έχω το δικό μου μέσα σου και να νοιώθω το χτύπο της αποδοχής, να δέχομαι τη «βροχή» από το είναι σου, να σου δίνω ότι πιο σκοτεινό και φωτεινό ενίοτε έχω, να είμαι και να μην είμαι, να βλέπω τον ήλιο (κυρίως όταν δύει), να γελάω με εμένα αλλά και τις όποιες αστείες σιγουριές μας!
Και όλα - και περισσότερα - και τίποτα.