back back back back

Ο κόσμος λέει πολλά

Κατακλείδα γυναίκας γυναικολόγου μετά από επέμβαση, υπό το άγρυπνο βλέμμα της βρεφοκρατούσας Παναγίας, τοποθετημένης απέναντι από την πολυθρόνα της ασθενούς «...αυτό που έχεις, κάποτε θεωρείτο κακό, τώρα είναι συνηθισμένο στα κορίτσια της ηλικίας σου, αλλά καλύτερα να μη το λες γιατί ο κόσμος λέει πολλά.»

Συνειρμικά... γιατί ο κόσμος θα θεωρήσει ότι κάνεις σεξ με περισσότερους από έναν ανθρώπους... ότι δεν έχεις σταθερές σχέσεις... ότι φταίει που πηγαίνεις και με γυναίκες («λεπτομέρεια» που γνώριζε).

Η προειδοποίηση, με πρόφαση τη δική μου ασφάλεια, γίνεται εκφοβισμός. Αν δε συμμορφωθώ, πρέπει τουλάχιστον να σιωπήσω, να βιώσω την ασθένεια μου ενοχικά, ως τιμωρία για τη συμπεριφορά μου. Η εικόνα παρόλα αυτά πρέπει να είναι υγιής. Αν κάτι κρίνεται παρασιτικό, πρέπει αν όχι να καταπολεμηθεί, τουλάχιστον να μην είναι ορατό.

Ο φόβος εξασφαλίζει την επαγρύπνηση, επικαλούμενος την συνεχή αναζήτηση της κοινωνικής αποδοχής. Οι πράξεις γίνονται για να χαίρουν αναγνώρισης από ένα κόσμο όπου τις ασθένειες τις μεταφράζει σε ηθικά παραπτώματα.

Η επιστήμη διαγιγνώσκει, θεραπεύει, αλλά ο «κόσμος» νοηματοδοτεί, στιγματίζει, κρίνει, εντοπίζει ηθικές αρρώστιες που μολύνουν ένα φαντασιακό, άμεμπτο, ομοιογενές, συμπαγές και κανονικό σύνολο. Μπροστά σ' αυτόν, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά ή επαναπαύεται στη διαιώνιση των ηθικών του προσταγμάτων.

Μια αόριστη, άχρωμη λέξη, όπως ο κόσμος, εμπεριέχει τη δύναμη ενός μεγάλου κριτή. Δεν είναι η θρησκεία, το κράτος-νόμος, η οικογένεια, είναι όλα αυτά μαζί δια στόματος ενός «κόσμου» που στέκεται απέναντι στον καθένα ξεχωριστά και υπενθυμίζει επικριτικά ιδεολογήματα περί καλού ή κακού, ηθικού και ανήθικου, κανονικού και ανώμαλου. Η υπενθύμιση ότι το σωματικό μπορεί να γίνει κοινωνικό στίγμα, αν δεν μεριμνήσω για την υγεία του σώματος μου... τελικά για την υγεία του σώματος της κοινωνίας.

Για την ιστορία, υπέμεινα υποτακτικά το επαναλαμβανόμενο τρύπημα της πυρωμένης βελόνας της γιατρού, αρνούμενη να με «υπνωτίσει».