back back back back

Gender Identity Disorder

Τη δικιά μου «ασθένεια» την ανακάλυψα περίπου πριν ένα χρόνο. Μέχρι τότε ένιωθα «υγιής». Και τώρα βέβαια, αυτή ακριβώς τη στιγμή που γράφω αυτή την εμπειρία μου, υγιής νιώθω. Η επιστήμη της ιατρικής όμως έχει μια τελείως διαφορετική άποψη για τη «κατάστασή» μου, με θέσεις τόσο εδραιωμένες που έστω και για λίγο με έκαναν να σκεφτώ ότι τελικά το 'χω το προβληματάκι μου. Ότι δηλαδή η διαφορετικότητα μου με κατατάσσει στα «μη φυσιολογικά» άτομα τα οποία παρεκκλίνουν από την στερεοτυπική εικόνα που έχει καθοριστεί από τη κοινωνία ως άνδρας. Απόψεις απόλυτες για το «κανονικό» και το «φυσιολογικό» που έστω και για λίγο κλόνισαν την αυτοπεποίθηση μου και τη σιγουριά μου όσο αφορά το πώς αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου και γενικότερα τον άνδρα, τη γυναίκα, τα φύλα.

Την «ασθένειά» μου λοιπόν την ανακάλυψα όταν αποφάσισα να επισκεφτώ ένα «ειδικό» για να του μιλήσω έχοντας ήδη μια πλήρη και ξεκάθαρη εικόνα για έμενα και για το τι ακριβώς θέλω να κάνω και αυτό περιελάμβανε αύξηση των επιπέδων τεστοστερόνης στο σώμα μου το οποίο μπορεί να επιτευχθεί με τη λήψη ορμονών (τεστοστερόνης). Κάτι που το γνώριζα και πριν επισκεφτώ τον «ειδικό» και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο τον επισκέφτηκα, γιατί η λήψη ορμονών γίνεται (τουλάχιστον νόμιμα) μόνο με γραπτή έγκριση «ειδικού» ιατρού. Έχοντας επίσης ένα δικό μου τρόπο αντίληψης για έννοιες όπως το φύλο, το σώμα, η σεξουαλικότητα και ο σεξουαλικός προσδιορισμός. Θεωρώντας ότι ο επαναπροσδιορισμός του φύλου μας και η σηματοδότηση του σώματος είναι προσωπική υπόθεση για την καθεμία / καθένα μας και πέρα από κοινωνικά πρότυπα και στάνταρ. Ο τρόπος δηλαδή που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά φύλα και σώματα. Κάπου εδώ άρχισαν και τα προβλήματα, γιατί ο δικός μου τρόπος αντίληψης όλων αυτών των εννοιών έρχεται σε σύγκρουση με τον τρόπο που τα ορίζει η ιατρική επιστήμη και κατ' επέκταση καθορίζει έμενα, το σώμα μου, το φύλο μου, τη ζωή μου.

Για την ιατρική λοιπόν είμαι ένας άνθρωπος που πάσχω από διαφυλική διαταραχή. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της διαταραχής είναι η επίμονη δυσφορία και η πεποίθηση ακαταλληλότητας του ατόμου για το ανατομικό του φύλο συνυπάρχουσα με μια επίμονη ενασχόληση, για τουλάχιστον δύο χρόνια, αλλαγής των πρωτογενών χαρακτηριστικών (γεννητικά όργανα) και δευτερογενών χαρακτηριστικών (τριχοφυΐα, πάχυνση φωνής) του σωματικού φύλου του με αυτά του αντίθετου φύλου. Δηλαδή ο μόνος τρόπος που μπορείς να επικοινωνήσεις με τον «ειδικό» ιατρό, ψυχίατρο για την ακρίβεια, γιατί αυτή η «ασθένεια» συγκαταλέγεται στα ψυχιατρικά νοσήματα, είναι να δηλώσεις ότι είσαι ένας άνθρωπος «φυλακισμένος» στο σώμα που έχεις και φυσικά δυστυχισμένος με τη παρούσα κατάσταση και το μόνο που θα σε κάνει ευτυχισμένο είναι μια «εγχείρηση αλλαγής φύλου προς το αντίθετο φύλο από αυτό που βρίσκεσαι τώρα»!

Από ότι ξέρω αυτός είναι ο μόνος τρόπος να δηλώσεις τη transgender ταυτότητά σου στην χώρα μας. Δυνατότητες διαφορετικές της «εγχείρηση αλλαγής φύλου» (όπως το να επιλέγεις μόνο να πάρεις ορμόνες για κάποιο χρονικό διάστημα ή να επιλέγεις μόνο κάποια επέμβαση τροποποίησης του σώματός σου) που υπάρχουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, δεν ισχύουν για την Ελλάδα. Και φυσικά οι σεξουαλικές σου επιλογές είναι αυτονόητο οτι αφορούν άτομα του «αντίθετου» φύλου από αυτό που νιώθεις ότι «ανήκεις». Δηλώνοντας κάτι διαφορετικό από τα παραπάνω, το πιο πιθανό είναι να μη πάσχεις μόνο από διαφυλική διαταραχή αλλά μάλλον και από κάποια άλλη πνευματική διαταραχή. Βέβαια υπάρχουν και τα transgender άτομα που δεν επιλέγουν να προχωρήσουν σε καμία «ιατρική παρέμβαση», αλλά τουλάχιστον για την ιατρική δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα ύπαρξης τέτοιων ατόμων.

Την εμπειρία μου αυτή μάλλον κωμικοτραγική θα τη χαρακτήριζα προσπαθώντας να δω την αστεία πλευρά της κατάστασης για να την πάρω πιο χαλαρά. Το ότι βέβαια πρέπει να προσποιούμαι ένα άνθρωπο που δεν έχει καμία σχέση με μένα, δηλαδή ένα άνθρωπο «φυλακισμένο» σ' ένα σώμα, να μιλάω για ίδια και αντίθετα φύλα και για αλλαγές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που έχω εγώ στο μυαλό μου δεν είναι και πολύ αστείο... το αστείο βέβαια είναι ότι τους έχω πείσει για το δράμα που ζω!

Στις επισκέψεις μου εκεί, ακούω «ειδικούς» να καθορίζουν την ύπαρξή μου και να μιλάνε για ένα κόσμο χωρισμένο αποκλειστικά σε άνδρες και γυναίκες με βάση τα σωματικά τους χαρακτηριστικά και κάθε απόκλιση να χαρακτηρίζεται παθολογική, χωρίς την παραμικρή προθυμία να χωρέσει οτιδήποτε «διαφορετικό» ως υγιές. «Ειδικούς» που δε μπαίνουν στη διαδικασία να μου μιλάνε στο γένος της επιλογής μου και που περιμένουν να τους διηγηθώ τη ζωή μου και τις εμπειρίες μου για να βρουν «τι φταίει» και να αποφασίσουν με εγκεφαλογραφήματα και ψυχολογικά τεστ ότι δεν έχω τρελαθεί και ότι μπορώ να λάβω τη «θεραπεία» που μου «χρειάζεται» ως «τρανσεξουαλικό» άτομο, όπως με χαρακτηρίζουν. «Ειδικούς» που έχουν τη πεποίθηση ότι οι χιλιάδες διαφορετικότητες που υπάρχουν μπορούν να χωρέσουν σε δυο φύλα και σε δυο σώματα καθορισμένα «από τη φύση» για τις λειτουργίες και τις επιλογές τους.