Η επιχείρηση κατά των οροθετικών γυναικών στη χώρα του Ξένιου Δία

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

παρέμβαση στην διημερίδα για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ 2012 που οργάνωσε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) στις 20 και 21/11.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Για ορισμένα σώματα οι παγκόσμιες ημέρες μνήμης είναι η κάθε μία μέρα απ' τη ζωή τους. Είναι η κάθε μέρα που βιώνουν τον αποκλεισμό, είναι η κάθε μέρα που οι φωνές τους προσπαθούν να ακουστούν. Και είναι η καθημερινότητα αυτή που δίνει περιεχόμενο στη μνήμη και είναι η μνήμη αυτή που οδηγεί στη σκέψη πως η ιστορία αυτή δεν είναι καινούργια.

Είναι η ιστορία όλων εκείνων των ευάλωτων και αλλόκοτων σωμάτων που δαιμονοποιούνται στον δημόσιο λόγο, γιατί αρνήθηκαν ν' αποδεχτούν το ιδεώδες της «καλής» ζωής, το ρόλο, το μοντέλο, την ιδέα του να είναι παραγωγικά υποκείμενα, καλοί μαθητές, πειθήνιες κόρες, γιοί που κάνουν τον πατέρα τους περήφανο. Με λίγα λόγια, τα υποκείμενα αυτά, ξανά και ξανά απέτυχαν να «ενσωματωθούν» ή/και αντιστάθηκαν στην έμφυλη οργάνωση της κοινωνίας, η οποία ταξινομεί με βάση τη βιολογία τα σώματα, κατασκευάζει και ιεραρχεί τα φύλα, αναπαράγοντας πατριαρχικές δομές και αποδίδοντας συγκεκριμένους ρόλους και εξουσίες.

Ταυτόχρονα όμως, είναι κι η ιστορία εκείνη που επιβεβαιώνει το ρατσιστικό μίσος απέναντι στον άλλο, αυτόν και αυτήν που τοποθετείται έξω από οποιαδήποτε νόρμα/θεσμό/συνθήκη, αυτόν και αυτήν που δεν χωράει στην ταυτότητα του υγιούς-αρτιμελούς, ελληνικής καταγωγής, cis - straight άνδρα/γυναίκας.

Είτε πρόκειται για τα πογκρόμ εναντίων μεταναστών/μεταναστριών είτε για το κυνήγι οροθετικών cis / trans γυναικών, τα σώματα αυτά συναντιούνται στην ίδια παλιά ιστορία μίσους, που όμως στο πλαίσιο της φιλελεύθερης καπιταλιστικής κοινωνίας αλλάζει μορφές και νοήματα, για να συναντηθεί με τη σειρά της με τη βιοπολιτική εξουσία του σήμερα και τις πολιτικές τεχνικές ελέγχου και διαχείρισης των «περιττών» σωμάτων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα άσκησης αυτής της βιοπολιτικής αποτελεί η πρόσφατη σύμπραξη γιατρών του ΚΕΕΛΠΝΟ και μπάτσων, σε μια προσπάθεια στιγματισμού και παραδειγματικής τιμωρίας των σωμάτων αυτών. Το πρόσχημα? η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, με το «στοργικό» κράτος σε ρόλο προστάτη του κοινωνικού συνόλου, να δημοσιοποιεί φωτογραφίες και στοιχεία γυναικών που βρίσκονται θετικές στον HIV , να τροποποιεί στοχευμένα νόμους για την υγεία , διευρύνοντας το πεδίο εξουσίας του, εντείνοντας τους μηχανισμούς κοινωνικού αποκλεισμού και επιδεικνύοντας τελικά ένα πρόσωπο ολοκληρωτισμού.

Κι όμως πρόκειται για το ίδιο κράτος που σε άλλη κοινωνική και πολιτική συνθήκη επέλεγε την πραγμάτωση του ρόλου αυτού με κύριο εργαλείο την πρόληψη. Να σημειώσουμε εδώ ότι για μας, δεν υπάρχει ένα καλό κράτος που κάνει καμπάνιες πρόληψης και ενημέρωσης και ένα κακό κράτος που κυνηγάει οροθετικές και τις βάζει στη φυλακή. Και η ιδέα της πρόληψης είναι ένα εργαλείο με μεγάλη ισχύ ελέγχου, που δημιουργεί συχνά πληθυσμούς δύο ταχυτήτων: αυτούς που μπορούν να «προφυλαχθούν, ενημερωθούν, να μην αρρωστήσουν κι αν παρόλα αυτά το κακό συμβεί, να πάρουν τα φάρμακά τους» - και όλους εκείνους που δεν είναι σε θέση να κάνουν τα παραπάνω γιατί βρίσκονται εξ' αρχής χωρίς τα προνόμια που χρειάζεται να έχει κανείς για να έχει νόημα η ενημέρωση, η προφύλαξη, η φροντίδα του εαυτού κλπ. [1]

Όποια μορφή όμως κι αν επιλέγει να παίρνει το κράτος, έχοντας στο πλευρό του την φοβικά κατασκευασμένη συναίνεση της κοινωνίας, καταλήγει να διατηρεί την ιεράρχηση των σωμάτων, αποδίδοντας συγκεκριμένες θέσεις ανάλογα με την ταυτότητα που φέρει το καθένα απ' αυτά. Έτσι π.χ. για τους εθνικά άλλους (μετανάστες/μετανάστριες) η μόνη θέση που επιτρέπεται είναι αυτή του παράνομου, του λαθραίου, ενώ για τα διεμφυλικά άτομα η μόνη θέση είναι αυτή της διαστροφής, της ψυχικής διαταραχής. Συχνά επίσης, η μόνη επιλογή προς εργασία βρίσκεται στην ηθικά και νομικά παρανομιμοποιημένη πορνεία. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ταυτότητες με τη σήμανση: «Επικίνδυνον». Η κατασκευή του κινδύνου άλλωστε, αποτελεί προϋπόθεση για την ενεργοποίηση των τεχνικών «ασφάλειας» που θα χρησιμοποιηθούν για να ελέγξουν το «φαινόμενο» και τελικά την ίδια την πραγματικότητα.

Η μόνη ίσως περίπτωση που εγκαταλείπεται η αφήγηση του κινδύνου είναι για να αντικατασταθεί από αυτήν του παραδειγματισμού. Εδώ, τα σώματα γίνονται απαραίτητα στην εξουσία, γιατί μπορεί να τα δείχνει με το δάχτυλο και να λέει «Αυτοί δεν ήθελαν να γίνουν άνθρωποι και βλέπετε πως κατάντησαν. Καθίστε προσοχή λοιπόν!». Η εξουσία χρησιμοποιεί αυτά τα σώματα για να προπαγανδίσει τα 'οφέλη' της καλής ζωής που δεν είναι άλλη από την ζωή μέσα στις πειθαρχήσεις που επιβάλλει εκείνη, η Εξουσία. Τα αφήνει εκτεθειμένα ενώ έχουν ανάγκες, άλλοτε τα στιγματίζει, τα κατηγορεί για τα τραύματά τους ή τα περιφρονεί. Είναι οι παρίες που θα παραδειγματίσουν τους υπόλοιπους.

Επειδή όμως, για όλες εμάς, καμία σχέση υποκειμένου-κοινωνίας-κράτους δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη και στατική, κι επειδή οι ζωές μας πάντα θα στριμώχνονται από το ρυθμιστικό πλαίσιο θεσμών και εννοιών όπως η πατριαρχία, η ετεροκανονικότητα, το έθνος, θα συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς και τις έμφυλες, φυλετικές και ταξικές συγκρούσεις που αυτοί εμπεριέχουν.

Ιδιαίτερα σήμερα, που η ιδέα ενός κοινωνικού κράτους μοιάζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο, θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να χτίζουμε σχέσεις συντροφικότητας και αλληλοϋποστήριξης μέσα στις κοινότητες μας.

Γιατί καμία νομική διατύπωση δεν μπορεί να αποκτήσει περιεχόμενο και αξία χωρίς τη δική μας συλλογική οργάνωση και δράση.

Γιατί καμία παροχή δεν μπορεί να υποκαταστήσει το δικαίωμά μας να είμαστε αυτό που θέλουμε να είμαστε.

Επιστρέφοντας στην αρχή.

..Για ορισμένα σώματα οι παγκόσμιες ημέρες μνήμης είναι η κάθε μία μέρα απ' τη ζωή τους. Είναι η κάθε μέρα που αντιστέκονται στον αποκλεισμό, είναι η κάθε μέρα που οι φωνές τους αποκτούν δύναμη. Και είναι η καθημερινότητα αυτή που δίνει περιεχόμενο στη μνήμη και είναι η μνήμη αυτή που οδηγεί στη σκέψη πως η ιστορία αυτή δεν έχει τελειώσει.

 

[1] Προνόμια όπως το να έχει κανείς πρόσβαση στις καμπάνιες, συγκεκριμένο επίπεδο μόρφωσης, να είναι εγγράμματος, να ζει σε υποστηρικτικό κοινωνικό περιβάλλον, να έχει τα χρήματα, να έχει πρόσβαση και να γνωρίζει τη γραφειοκρατία του συστήματος κοινωνικής 'πρόνοιας' κ.λπ.

 

 

 

 

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

queericulum vitae

www.qvzine.net

 

 

home