Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ATHENS PRIDE 2009

-------------------------------------------------------------------------------------

Αν υπάρχει ένας λόγος που συνεχίζω να έρχομαι στο πράιντ είναι γιατί ακόμα αναγνωρίζω, ανάμεσα σ' αυτούς και σ' αυτές που έρχονται, για λιγότερη ή περισσότερη ώρα, πιο φανερά ή πιο κρυφά, μία κοινότητά μου.

Μ' αρέσει να είμαι ανάμεσα σε άλλες αδερφές, λεσβίες, τρανς, περίεργους και περίεργες. Και όπου τους συναντώ στην πόλη χαίρομαι και νιώθω ασφάλεια, γιατί μπορώ να με αναγνωρίζω κάπου μέσα στο πλήθος των διάσπαρτων, εμπορευματικών ή μη, ταυτοτήτων που παίζουν τριγύρω. Επιπλέον το πράιντ είναι, θεωρητικά, τζάμπα κι αυτό μοιάζει μια σπάνια περίσταση αφού τα μαγαζιά που συναγελαζόμαστε στο Γκάζι μου πέφτουν τελευταία κομμάτι ακριβά, το ίδιο και τα προχώ πάρτυ της διοργάνωσης όπως και του lgbt κινηματογραφικού φεστιβάλ της πόλης. Κομμάτι ακριβά αλλά και ξένα προς την αισθητική μου και την κάβλα μου. Γιατί πάει καιρός που 'χω να τον παίξω με διαφημίσεις. Ελπίζω το αγαπητό άθενς πράιντ να μη βάλει στο μέλλον είσοδο και στην ημέρα της «παρέλασης-πορείας» γιατί θα στεναχωρηθώ να μην παραβρεθώ. Βέβαια και τώρα που παρευρίσκομαι μου μπαίνουν διάφορα ζητήματα. Ας πούμε... ο παρθενώνας στην αφίσα, σαν τουριστικό σουβενίρ για ηλίθιους τουρίστες, αποδεικτικό μιας πίστης σε εθνικές αφηγήσεις που ποτέ δεν με περιείχαν -αν και τέτοιες που είναι ούτε που θα ήθελα να με περιέχουν. Ας πούμε... οι μπάτσοι, που καλούνται για να μας προστατεύσουν ενώ εγω ακόμα τους θυμάμαι να με κρατάνε 3 ώρες σε ένα κελί γιατί ήθελα κι εγώ σαν αδερφή να ψωνιστώ στο Ζάππειο. Ας πούμε... η ατμόσφαιρα «χαρούμενο παρτάκι» αυτής της μιας ημέρας, όταν την κάθε μέρα μου τη ζω μέσα σε αυτή τη γαμημένη φιλελεύθερη ολιγαρχία του θεάματος και της εμπορευματικής αηδίας.

Αλλά, παρόλα αυτά και άλλα πολλά, είμαι και σήμερα εδώ. Γιατί είναι αλήθεια πως όπως κρατώ μια αγάπη για τη συντηρητική και τηλεορασόπληκτη οικογένεια μου -που γενικά όσο μεγαλώνω αποφεύγω- έτσι κρατώ και μια ελπίδα και γι' αυτή μου την οικογένεια που με άλλους τρόπους με ανάθρεψε και με έκανε, κατά ένα μεγάλο μέρος, την περήφανη αδερφή που είμαι.

Έτσι λοιπόν συνεχίζω να ελπίζω πως εμείς οι τρελές, οι αλλοπαρμένοι, οι αλλόκοτες, που αναγνωρίζουμε εαυτές, λιγότερο ή περισσότερο, έξωθεν της ετεροφυλόφιλης νόρμας, έχουμε τη δύναμη για σπουδαία πράγματα, όπως άλλωστε και κάθε άνθρωπος. Δεν είμαστε σε καμιά περίπτωση καταδικασμένοι να βιώνουμε επ' άπειρον το νόμο της σιωπής, να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στον κάθε μπάτσο, γονιό ή γονιό-μπάτσο, τηλεπαρουσιάστρια, βουλευτή ή επιχειρηματία. Έχουμε τη δύναμη να φτιάξουμε τις ζωές μας όπως γουστάρουμε. Κι αν εμείς σήμερα βρισκόμαστε για κάποιο λόγο εδώ, φορώντας το ταμπελάκι του lgbt, είναι γιατί αυτήν τους τη δύναμη κατάλαβαν μερικές δεκαετίες πριν κάποιες τύπισσες και τύποι σε εξεγέρσεις και πορείες, όπου προσπάθησαν να διεκδικήσουν το χώρο τους και να φτιάξουν τις ζωές τους όπως τις ήθελαν.

Δύσκολο να πει σήμερα κάποια πως τα κατάφεραν απόλυτα. Δύσκολο όμως και να μας πείσει οποιοσδήποτε πως είναι μάταιο να συνεχίσουμε την πορεία τους, να διευρύνουμε τα ερωτήματα του γιατί και πώς υπάρχουμε σ' αυτή την κοινωνία, ποιος ο ρόλος και η θέση μας στην (ανα)παραγωγική διαδικασία, να απαιτήσουμε τα πάντα και να διεκδικήσουμε τις επιθυμίες μας.
Να είμαστε οπουδήποτε χωρίς την άδεια κανενός, χωρίς αιγίδες και χορηγούς
αλλά με τις δυνατότητες που εδώ και τώρα μας δίνουν τα σώματά μας και οι σχέσεις μας.

Ενάντια στη διάχυτη ομοφοβία, τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και ό,τι τα αναπαράγει.


-------------------------------------------------------------------------------------

qvzine