Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ATHENS PRIDE 2008

-------------------------------------------------------------------------------------

7 Ιουνίου, Πλατεία Κλαυθμώνος

-------------------------------------------------------------------------------------

Γιατί ίσως και να ντρεπόμαστε αυτή την ημέρα υπερηφάνειας.

Γιατί τα κεντρικά αιτήματα που βάζει η διοργάνωση αυτής της ημέρας μας αφήνουν τελικά παγερά αδιάφορες.

Γιατί η "Ημέρα Υπερηφάνειας" όπως οργανώνεται δεν είναι μια ημέρα που θυμάται μια εξέγερση και θέλει να διεκδικήσει κάτι χειροπιαστό για τις ζωές μας, αλλά μια μέρα που βουτάει όλο και πιο εύκολα στο εμπόρευμα και στο θέαμα.

Γιατί το δικαίωμα στο γάμο παίρνει από τα χέρια μας τα μέσα παραγωγής που θα μπορούσαν, δυνάμει, να είναι οι επιθυμίες μας.

Γιατί παρακαλάμε χορηγούς να χρηματοδοτήσουν αυτή τη γιορτή και δεν έχουμε καν αναλογιστεί το συμφέρον που έχουν από την καθολική εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής μας, από τον τρόπο διασκέδασής μας μέχρι τον τρόπο που ερωτευόμαστε και το σεξ που κάνουμε.

Γιατί δε μπορούμε να φωτογραφηθούμε περήφανα μπροστά από αφίσες με εθνικά σύμβολα φορώντας το καπέλο ενός πατριωτισμού από τον οποίο ποτέ δεν διεκδικήσαμε μερίδιο -γιατί είμαστε οι αδερφές που προδίδουν το έθνος.

Γιατί γύρω μας εμφανίζονται αιτήματα που απευθύνονται στους θεσμούς και στο "Νόμο" και δείχνουν να μην ξέρουν τι σημαίνει να βγαίνεις στο δρόμο με φαντασία διεκδικώντας όχι προνόμια για τη "συντεχνία" αλλά χώρο για τη συλλογική ύπαρξη.

Γιατί ακόμη κι αυτά τα αιτήματα δεν πείθει η διοργάνωση ότι τα διεκδικεί με τσαμπουκά του τύπου "δικαίωμά μας!" αφού προσφέρει το βάθρο της γιορτής της σε κάθε υποψήφιο διαμεσολαβητή που μόλις θα κατέβει από εκεί είναι ικανός να αρνηθεί ακόμη και την ύπαρξή μας.

Γιατί προσπαθούμε να τοποθετήσουμε τη σημασία του ερωτισμού στις καθημερινές μας σχέσεις κι αυτή η μέρα δεν έχει καθόλου από δαύτο.

Γιατί εκτονώνουμε την ομοφοβία μας κλεισμένοι σε χώρους "διασκέδασης" με φριχτή αισθητική, γκετοποιημένοι, ανέραστοι, με ένα αίσθημα απέραντης μοναξιάς σαν να μην ταιριάζουμε με κανέναν και καμία.

Γιατί χωρέσαμε και εφ-ησυχάσαμε στα κουτάκια που μας βάλανε.

Γιατί η επιθυμία μας -που για να τη διεκδικήσουμε δίνουμε καθημερινές μάχες απέναντι σε μια φοβική, ετεροκανονική κοινωνία- μεταμορφώνεται σε μια life style αναπαράσταση, ρυθμισμένη, ελεγχόμενη, που πουλάει και μάλιστα ακριβά.

Γιατί μιλάμε για την καταπίεσή μας συνεχίζοντας την λογική των αποκλεισμών, μετατοπίζοντας τα τείχη ώστε τελικά να είναι αδύνατο να συνδεθούμε με όλους όσοι, όπως και εμείς, δεν χωράνε στο κυρίαρχο μοντέλο.

Γιατί ούτε στο σπίτι μπορούμε να κάτσουμε μια τέτοια ημέρα υποκρινόμενοι ότι είναι μια συνηθισμένη μέρα.

Ούτε μπορούμε να συμμετάσχουμε με την καρδιά μας σε ένα γεγονός που δε μιλάει σχεδόν για τίποτα δικό μας.

Ούτε εχουμε διαρκώς την όρεξη να είμαστε οι ξινοί της ιστορίας που ήρθαμε θλιμμένοι στη γιορτή σας.

Και έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε και φέτος για όσα ζούμε μήπως από του χρόνου κάτι αλλάξουμε.

Ψάχνοντας τρόπους να βρεθούμε με όλες κι όλους, εκείνες κι εκείνους, που δεν είναι λίγες/οι, που είναι επίσης θλιμμένες/οι και ίσως και να ντρέπονται αυτή την ημέρα υπερηφάνειας .


-------------------------------------------------------------------------------------

qvzine