Queer Dance Party @ αυτόνομο στέκι 4_12_04


Ένα queer dance party έγινε στην Αθήνα το Σάββατο 4 Δεκεμβρίου στο αυτόνομο στέκι στα Εξάρχεια. Αν το χάσατε, πολύ σύντομα θα έχετε τουλάχιστον ακόμα μία ευκαιρία να επανορθώσετε. Διαφορετικός κόσμος από διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτού του διαφορετικού εγχειρήματος. Αυτή ήταν η πρόθεση άλλωστε, να έχει κόσμο από όσο το δυνατόν πιο πολλές διαφορετικότητες.

Το στίγμα δόθηκε όσο πιο ξεκάθαρα γινόταν. Είναι ένα queer πάρτυ, άρα ένα πάρτυ για τη διαφορετικότητα της σεξουαλικότητας. Ένα αλλόκοτο πάρτυ, με μουσική που δεν ακούμε συχνά στα mainstream μαγαζιά της πόλης - είτε gay-lesbian είτε straight. Ακούσαμε αρκετή electro-punk, reggae, και ska. Το είπαμε αυτό στις αφίσες για να το σκεφτεί καλά όποιος γουστάρει μονάχα Καιτούλα. Είπαμε και άλλα στις αφίσες. Και πολλά τα αφήσαμε να υπονοούνται. Είπαμε λοιπόν ότι όλες οι σεξουαλικότητες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά το πάρτυ το κάνουν gay και λεσβίες. Είπαμε σ' αυτή την πόλη ότι υπάρχουν κοπέλες που αγκαλιάζονται και χουφτώνονται επειδή γουστάρουν και όχι για να αποτελέσουν άλλη μία φαντασίωση του βαρβάτου άντρα. Γι' αυτούς όμως, που είναι μάλλον πολλοί σ' αυτή την πόλη που βρομάει τεστοστερόνη, αφίσα-με να υπονοηθεί ότι «ε, άντε γαμηθείτε» και αυτό είναι βρισιά - γιατί τι θα μπορούσε να είναι από τη στιγμή που η σεξουαλικότητά μας, σας είναι από αδιάφορη μέχρι εχθρική; Και υπονοήσαμε και άλλα στην αφίσα. Ότι δεν μπορείς να διανοηθείς πόσες σεξουαλικότητες υπάρχουν ακόμα εκεί έξω.

Στολίσαμε τον χώρο με μικρά-μεγάλα μηνύματα της πολιτικής μας αισθητικής. Δύο τάρανδοι που φιλιούνται, ένα σύνθημα στο βαγόνι ενός τρένου: Think pink-go drag-come queer. Πράγματα που ταξίδεψαν από έξω προς τα εμάς, ή που εμείς πέσαμε πάνω τους καθώς ψάχναμε να βρούμε πως μιλάνε αυτές οι πολιτικές έξω από την ελλάδα. Όχι για να αναλάβουμε την εργολαβία της εισαγωγής τους, αλλά γιατί τα γουστάρουμε και τα θέλουμε δικά μας, και επιλέγοντάς τα και βάζοντάς τα στον τοίχο μας, γίνονται σιγά σιγά δικά μας. Στολίσαμε το χώρο με την έκφρασή μας. Μια έκφραση με μπόλικο χιούμορ και μία τάση να το μοιραστούμε. Έναν τοίχο μάλιστα τον στολίσαμε με ένα 3ωρο video. Είχαμε μιξάρει διάφορες σκηνές από ταινίες και τις βάλαμε σε επαναλαμβανόμενες δίνες (λούπες) ως έναν αυτιστικό τρόπο επανοικειοποίησης κάποιων δικών μας στιγμών, της εμπειρίας ή της φαντασίωσής μας. Μικρές αφηγήσεις είχαν μια διάθεση να προσκολλούν τα βλέμματα, αλλά όχι για πολύ, γιατί η πραγματικότητα βρισκόταν αλλού. Γεμίσαμε τους τοίχους με στίχους τραγουδιών, στίχους που μιλάνε και γιορτάζουνε την ποικιλία της εμπειρίας του φύλου και της σεξουαλικότητας, που βγάζουνε αυτά τα θέματα από την ντουλάπα του ιδιωτικού χώρου και τα κάνουνε πολιτικά μιλώντας για αυτά. Aκόμα στριφογυρνάει στο μυαλό μου ένας στίχος που τον άκουσα και ταύτισα τη βραδιά μαζί του: The horizon is like a ship in flames tonight.

Κάναμε ένα πάρτι ως μία πρώτη προσπάθεια να μιλήσουμε για το ζήτημα της σεξουαλικότητας με τρόπο πολιτικό. Ήταν ένα πολιτικό εγχείρημα, στήθηκε πολιτικά και πολιτικά το υπερασπιζόμαστε. Πολιτικό το πάρτι; Θα αναρωτηθεί ένας κακότροπος στοχαστής που στις βαθύτερες πολιτικές του αναζητήσεις δυσκολεύεται κανείς να υγράνει τους αστραγάλους του. Και βέβαια πολιτικό. Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για τη σεξουαλικότητα, για την ομοφυλοφιλία και τον έρωτα αν δε βάλει το σώμα και την απόλαυση στο κέντρο του λόγου και της δράσης του; Αν όλες οι αισθήσεις, η ακοή, η αφή, η όσφρηση δεν έχουν κάτι να πουν και κάτι να κάνουν; Δώσαμε στη γεύση μπόλικο αλκοόλ, στα μάτια πολλαπλά μηνύματα για δυναμική επεξεργασία, στα αυτιά δυνατή μουσική, και στα σώματα χώρο για να κουνηθούν και να τριφτούν με άλλα σώματα. Η επιθυμία και ο δρόμος για την απόλαυση είναι ο άξονας μέσα από τον οποίο προσπαθούμε να φτιάξουμε έναν κώδικα για να επικοινωνήσουμε και να βρούμε τον εαυτό μας στη διαδικασία ανεύρεσης του άλλου. Όταν το ζήτημα είναι τέτοιο, οι συνειδήσεις δεν κατακτώνται μόνο με λόγια. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα φιλί είναι αρκετό για να γίνουν άλματα.

Εντάξει, για αρχή χρειαζόμαστε κάποια εξωτερικά εργαλεία που θα θέσουν κάποιους όρους στα νέα παιχνίδια που βάζουμε τα σώματά μας να παίξουν. Αυτό το ρόλο παίξανε τα καπέλα. Μάθατε γι' αυτά φαντάζομαι. Ένα για τις τρεις μεγάλες κατηγορίες σεξουαλικότητας, όπως τις έχει δημιουργήσει αυτή η κοινωνία (straight, gay, lesbian). Το παιχνίδι ήταν απλό, φιλάς και δίνεις το καπέλο. Με μεγάλη μας χαρά, το straight καπέλο πολύ γρήγορα έπεσε και δεν βρέθηκε κανείς να το σηκώσει. Αντίθετα τα άλλα δύο καπέλα δε σταμάτησαν να κινούνται και να φέρουν σε απόσταση γλώσσας άτομα από διάφορες τάξεις, κουρέματα, πολιτικούς χώρους, με μόνο κοινό το «βιολογικό» τους «φύλο». Την επόμενη φορά μάλλον δε θα χρειαστεί καπέλο αλλά και να χρειαστεί.θα υπάρχει.

Το πάρτι το διασκεδάσαμε από την πρώτη στιγμή. Μας έφερε κοντά. Μιλήσαμε για μας και μιλήσαμε για τη σχέση μας με τους άλλους. Και είπαμε ότι δεν έχει πολύ πλάκα να είναι ο καθένας στο χώρο της, στον μικρόκοσμο που κάποιες άλλες ή εμείς οι ίδιοι φτιάξαμε για να βλέπουμε παντού όμοιους με μας και να αισθανόμαστε καλά. Είπαμε να έρθουμε πιο κοντά γιατί υπάρχουν πολλά που μας φέρνουν κοντά (οι γλώσσες μας πχ.). Το πάρτι το διασκεδάσαμε γιατί η καύλα του outing (να λες ότι είσαι αυτό που είσαι) παραμένει ίδια όπως την πρώτη φορά. Αυτό ήταν κάτι που το αφήσαμε εκεί το βράδυ μαζί με άπειρα αποτσίγαρα και άδεια πλαστικά ποτήρια. Αλλά κάτι το μυστήριο έγινε και δεν το σκουπίσαμε την άλλη μέρα το πρωί. Ίσως κάποιος να το πήρε. Ίσως κάτι να το έκανε.