συγκέντρωση αλληλεγγύης στο pride βελιγραδίου /

1 Οκτωμβρίου 2009
, έξω από την πρεσβεία της σερβίας

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

για μια ελληνοσερβική ΟΜΟΦΥΛΟφιλία (εδώ σε pdf)

20/09/09 Βελιγράδι, η προγραμματισμένη πορεία πράιντ (φεστιβάλ ομοφυλοφιλικής, λεσβιακής, τρανς και αμφιφυλόφιλης υπερηφάνειας) δεν παίρνει άδεια απ' τις αρχές να πραγματοποιηθεί στο κέντρο της πόλης, όπως λέγεται διότι δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια των παρευρισκόμενων. Οι φασίστες φαίνεται να είναι πολλοί και μάχιμοι και το σκηνικό θυμίζει εκείνο του 2001, όπου οργανωμένοι ακροδεξιοί, χριστιανορθόδοξοι σύλλογοι και οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, τα αγόρια της διπλανής πόρτας σαν να λέμε, επιτέθηκαν στους συμμετέχοντες εκείνου του πράιντ, στέλνοντας δεκάδες στο νοσοκομείο. Το κράτος αρκεί να δείξει ένα καλό προσωπείο για την Ε.Ε- εμείς σας στηρίζουμε και σας καταλαβαίνουμε αλλά η κοινωνία δεν είναι έτοιμη, όπως θα έλεγε και ο οποιοσδήποτε έλληνας πολιτικός. Οι διοργανωτές καλούν για συγκεντρώσεις ανα τον κόσμο για τη στήριξη του σκοπού τους. To lgbtq κίνημα στην Σερβία τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια έχει πραγματοποιήσει πληθώρα δράσεων γύρω από τη σεξουαλικότητα και το φύλο, είτε μέσα σε γραφεία, μπαρ, κλειστούς κοινωνικούς χώρους, είτε σε μικρές στιγμές στον δρόμο. Όλα αυτά μέσα σε μια μιλιταριστική κοινωνία, όπου και έχουν δεχτεί τις επιθέσεις των φασιστών με την συνεργασία των μπάτσων.

Το να κάνεις όμως διαμαρτυρία έξω από την πρεσβεία ενός κράτους, άλλο απ' αυτό που ανήκεις και υποφέρεις, για να διαμαρτυρηθείς για γεγονότα ή καταστάσεις που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχεις βιώσει από κοντά, μοιάζει σύνθετο. Όχι σε όλους βέβαια. Κάποιοι δομούν την πολιτική τους όλη γύρω απ' αυτό. Η αμερικάνικη πρεσβεία αποτελεί π.χ σταθερό σύμβολο και πεδίο αντιπαράθεσης για την αντιμπεριαλιστική αριστερά γιατί όπως μάθαν σε όλες μας «φονιάδες των λαών αμερικάνοι» και τέρμα η συζήτηση. Μοιάζει όμως πιο σύνθετο σε κάποιες από μας στο βαθμό που αντιλαμβανόμαστε την πολιτική μας πρακτική και θεωρία ως άμεσα συνδεδεμένες με το βίωμα μας, την εδώ και τώρα ύπαρξή μας, στο εδώ και τώρα κοινωνικό περιβάλλον. Ο εχθρός είναι εδώ ή bring the war back home ας πούμε.

Τι γυρεύουμε όμως έξω απ' τη σέρβικη πρεσβεία απόψε; Είναι άραγε η απαγόρευση οποιουδήποτε πράιντ, οπουδήποτε, ικανή να μας κινητοποιήσει με τον ίδιο τρόπο; Η απάντηση δεν μοιάζει εύκολη. Φυσικά η διάθεση γενικά να ασχοληθούμε με καταστάσεις, που αν και μακρινές ακούγονται ή φαντάζουν οικείες, υπάρχει. Όμως συχνά λείπουν τα δεδομένα για να υποστηρίξουμε έναν πολιτικό λόγο αλληλεγγύης που θα καταφέρει να αποφύγει τη λούμπα στερεοτυπικών αναπαραστάσεων που πολύ εύκολα μπορούν να συναντηθούν με τον πατριωτισμό.

Η παρουσία μας σήμερα έξω από την πρεσβεία της σερβίας μοιάζει ίσως πιο εύκολα εξηγήσιμη. Κι αυτό γιατί αυτοί που μας καταδιώκουν κι εκεί και δω έχουν ανακηρυχθεί εδώ και καιρό αδέρφια. Αδέρφια στον εθνικισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία. Κι ας μιλήσουμε λίγο για ιστορία. ελληνικό και σερβικό κράτος από τις αρχές της διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στηρίχθηκαν σε αδερφούς εθνικισμούς: μαζί στις εθνοκαθάρσεις, τους εκτοπισμούς, τους ομαδικούς βιασμούς. Μαζί στον διαμελισμό της μακεδονίας, τη διάλυση άλλων προκαπιταλιστικών μορφών οικογένειας και τη δημιουργία της πρότυπης ορθόδοξης πυρηνικής οικογένειας που όλες ξέρουμε και αγαπάμε... Κι αν κάποιες υποθέσουν πως κακόβουλα σκαλίζουμε ένα μακρινό παρελθόν, ο πόλεμος στη Βοσνία με αποκορύφωμά του τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα αποτελεί ένα φρικιαστικό κοντινό προηγούμενο. Ήταν τότε που σέρβοι και έλληνες μαζί βίασαν χιλιάδες Βόσνιες και δημιούργησαν την εκατόμβη των Βοσνίων αντρών και αγοριών της πόλης για να υψώσουν τις σημαίες τους. Και δεν ήταν λίγοι, ούτε εξαίρεση, ακόμα κι αν οι ελληνικές αποστολές ήταν ολιγάριθμες σε σχέση με τον τακτικό σερβικό στρατό, είχαν την υλική και διανοητική στήριξη του μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από τις οργανωμένες ακροδεξιές/φασιστικές οργανώσεις ως την εθνικοπατριωτική αριστερά ο εθνικισμός, λιγότερο ή περισσότερο απροκάλυπτα αντέστρεφε την πραγματικότητα στο όνομα ενός στείρου πατριωτικού αντιαμερικανισμού. Κι αν έχουμε λόγο να κουβαλάμε και να μεταδίδουμε αυτή τη μνήμη είναι γιατί είμαστε από τα σώματα που κατεξοχήν ποδοπατούνται απ' αυτούς τους λόγους και τα έργα του εθνικιστικού μίσους.

Ως μέρος κινημάτων που δραστηριοποιούνται στην ελλάδα ενάντια στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την ομοφοβία, τους έχουμε συναντήσει πολλές φορές, τους οργανωμένους νεοναζί, τους παραδοσιακούς ελληνορθόδοξους φασίστες, τους παπάδες και όλο αυτό το πλέγμα εξουσίας που συστηματικά ασκεί βία στο όνομα μιας εθνικής καθαρότητας. Τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών και προσφύγων, οι επιθέσεις ενάντια σε γκέι στα πάρκα και στους δρόμους, οι επιθέσεις εναντίον αντιεξουσιαστών και αριστερών είναι μια πραγματικότητα της (πολιτικής) μας ζωής εδώ. Αναγνωρίζουμε πως δεν πρόκειται για το ίδιο πράγμα, δεν θέλουμε να εξισώσουμε το βίωμα των συντροφισσών και συντρόφων στη σερβία με το δικό μας, όχι πως είναι κατώτερο ή ανώτερο αλλά απλά διαφορετικό, με άλλο βάρος, ιστορικότητα, με άλλες ενδεχομένως παραλλαγές νοημάτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι να κάνουμε αυτή τη συγγένεια της βιωμένης μας αδικίας πολιτική, να επικοινωνήσουμε το τι συνεπάγεται να βγαίνεις στο δρόμο ως πούστης, λεσβία ή παράξενη σε μια κοινωνία όπου οι εθνικά υπερήφανοι ελληνορθόδοξοι οικογενειάρχες κάνουν κουμάντο. Σε μια κοινωνία όπου η βία του έθνους συναντιέται τόσο εμφανώς και άμεσα με μια αναγκαστικά ετεροφυλόφιλη μοίρα.

Είμαστε λοιπόν εδώ για να εκφράσουμε ένα βίωμα αποκλεισμού και ομοφοβίας και να απευθυνθούμε όχι προς τον ξένο και κακό ¶λλο, αλλά προς το γείτονα, τη μαμά και το μπαμπά μας, το σύντροφό μας, που καθημερινά επιβάλλουν τον εθνικισμό και την ομοφοβία και με αυτά τα εργαλεία αβασάνιστα φώναζαν τότε το «ελλάς σερβία συμμαχία». Είμαστε εδώ αξιοποιώντας τη μνήμη και τα βιώματά μας ως αφετηρία για να μιλήσουμε αντεθνικά, από μια ανταγωνιστική σκοπιά λιγότερο εμφανή. Αυτή των πολιτικών στρατηγικών αποσταθεροποίησης του διχοτομικού έμφυλου συστήματος και της καταναγκαστικής ετεροφυλοφιλίας ως παράγοντες εγκαθίδρυσης εθνικών συνόρων. Είμαστε εδώ για τα σώματα που έχουν γίνει έρμαια των εθνικιστικών πολεμικών ιαχών, τα σώματά μας που νιώθουμε πως έχουν να διηγηθούν μια ιστορία παρόμοια με τις αδερφές μας στη σερβία. Είμαστε εδώ για να δώσουμε και να πάρουμε δύναμη, διεκδικώντας σημασία και χώρο ύπαρξης πέρα από σύνορα και συλλογικές αυταπάτες.

qvzine